بازشناسی «عقل ورزی وحیانی» از منظر معصومین(علیهمالسلام)؛ معیار ساحت های تربیتی مربیان اُمور تربیتی |
کد مقاله : 2009-NCEEA3 (R3) |
نویسندگان |
علی اصغر سام دلیری *1، حمید جعفریان یسار2 1استادیار گروه الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه فرهنگیان، قم، ایران. 2هیات علمی |
چکیده مقاله |
هدفِ پژوهش، «بازشناسی عقلورزی وحیانی از منظر معصومین(علیهمالسلام)؛ معیار ساحتهای تربیتی مربیان اُمور تربیتی» است. «روشِ پژوهش»، «گردآوری»، «کتابخانهای» و «اسنادی»؛ با شیوههای «گزارشی»، «توصیفی» و «استنتاجی» است. «پیشینة تاریخی» آن، به «تاریخ خلقت بشر» برمیگردد؛ زیرا، «عقل»، «حجت درونی خداوند بر انسان» و «همراه همیشگی» بشر است. «پیشینة پژوهشی» آن این است که؛ «عقلورزی وحیانی»، همواره مورد تأکید حضرات معصومین(علیهمالسلام) بوده است. «عقل» و «عقلورزی» در سُنَّت گفتاری و رفتاری 14معصوم(علیهمالسلام)؛ یعنی، بخشی از «وحی الهی» آنچنان اهمیت داده شد که بهنظر میرسد، هیچ آموزۀ دیگری بدان اهمیت یافت نشود. جایگاه «علمی و عملی» «عقل-ورزی وحیانی»، نزد اندیشمندان؛ ارزش ذاتی دارد و آثار علمی فراوان و گرانقدری به یادگار گذاشتهاند. و افزون اینکه «عقل» و «عقلورزی» نزد عموم؛ از اَهمیّت «کارکردی» بسیار برخوردار است. «یافتههای پژوهش» آن است که؛ بازشناسی فرمایشاتِ منتخب حضرات معصومین(علیهمالسلام)، در «عقلورزی وحیانی» میتواند، «معیار ساحتهای تربیتی مربیان اُمور تربیتی» باشد. و میتواند سبب «تقویت بینش»، «سامانبخشی گرایش» و «توانمندسازی رفتار» «مربیان اُمور تربیتی» گردد، تا «مربیان اُمور تربیتی» توفیق یابند، «متربیان دیندارِ خردمندِ مسؤولیتپذیر» تربیت نمایند. |
کلیدواژه ها |
عقل، عقلورزی، عاقل، وحی، عقلورزی وحیانی، مربیان اُمور تربیتی. |
وضعیت: پذیرفته شده برای ارائه شفاهی |